پهلوونای قصه                                  

دوره دیگه دوره ی عاشقا نیست                    عصر جنون به سررسیده مجنون

 دیگه کسی به یاد چشم لیلی                          پا نمیذاره توی عرصه ی خون

شور تو دیگه نیست تو قصه ، فرهاد                تیشه ی تو گم شده تو دل کوه

دیگه دلی برای عشق شیرین                         نمیشه از غصه ی دوری انبوه

                              آهای آهای پهلوونای عاشق

                            از خواب تلخ قصه ها بیدار شید

                              برای خلق قصه ای دوباره

                           وقتشه که دوباره دست به کار شید

دوره ی مردونگیا سر اومد                           بیرون بیا از دل قصه رستم

دنبال رد پایی از یه انسان                            خط به خط شاهنامه ها رو جستم

خلوص وپاکی دیگه مرد سیاوش                     مردا پر از ریا و در پی سود

کسی واسه اثبات بی گناهیش                         نمیگذره از کوه آتش و دود

                               آهای آهای پهلوونای فاتح

                            از گور تنگ قصه ها بلند شید

                           اینجا پرازدیوای مرگ وغصه س

                              آینه ی ایمان پر خاک تردید...

باید که مجنون شد ودرپی عشق                       میون صحرای جنون قدم زد

باید که با تیشه ی عشق فرهاد                        نقش دلو رو کوه غم رقم زد

باید که رستم بود وبا یه فریاد                         لرزه به کاخ دیو حیله انداخت

باید که مرد بود و مث سیاوش                        واسه حقیقت ، همه هستی روباخت

                                آهای آهای پهلوونای امروز

                            وقتشه که از خواب مرگ بیدار شیم

                               از توی قصه ها کسی نمی آد

                            من و تو باید اینجا دست به کارشیم

                                                   فصل شکار گریه

صندوق در بسته ی دل دوباره از غصه پره

کلید گریه هم دیگه به قفل ما نمی خوره

                                                 دل حالا داغ عطشه واسه یه جرعه درددل

                                                 کجاس یه هم پیاله تا واسش غماشو بشمره؟

به کی بگم که گم شدم تو ازدحام سایه ها؟

خودم شدم یه سایه ای مثل تمام سایه ها

                                                دلم می خواد پیدا بشم، آفتاب چشمای توکو؟

                                                که می شکنه با یه نگات هیبت نام سایه ها

به کی بگم؟...که می دونم گلایه ها بی اثره

خوب می دونم آفتاب تو از شب من نمی گذره

                                                بغض شبای بی تو رو ترانه می کنم ولی

                                                کسی برای خنده هم ترانه مو نمی خره

تو آسمون لحظه هام نشونی از پرنده نیست

اینجا زمسونه عزیز، فصل شکار خنده نیست

                                               می خوام دوباره با نگات بازی "دل یا پوچ" کنم

                                               هر چی دله سهم چشات، که بخت ما برنده نیست

از توی دریای خیال یه قطره آه سهم منه

از کوه لحظه های شاد یه دونه کاه سهم منه

                                               قلب تو مال دیگرون، فقط نگات نصیب ماست

                                               شاید گناه باشه ولی همین گناه سهم منه

ببین هنوز به یاد تو ترانه بارونه شبام

صدامو بشنو که هنوزعطرعطش داره صدام        

                                                دلم هنوز منتظره...شاید واسه یه معجزه

                                               اما نه! معجزه تویی، که گفتی هیچ وقت نمیام

                                                            شعر سیاسی

با سیاستی که قلبت واسه ما پیاده کرده

از خزانه ی دو چشمات ، سهم ما عذاب و درده

روح استبدادی تو دیگه اهل گفتمان نیست

چه ثمر از اون همه بحث ؟ همه بی نتیجه باقیست

کار مجلس دل تو تنها تقسیم عذابه

تویی و این همه عاشق ، حال ملتت خرابه

خبر روزنامه اینه : انحلال حزب خنده

سلب آزادی هر کس که به چشمات دل می بنده

واسه حفظ اقتدارت عاشقی مسئله سازه

واسه اینه که دل تو پیش هیچ کس نمی بازه

دور مرزای دل تو سد محکم غروره

توی این دیوار حائل ، هیچ دری نیست ، بی عبوره

واسه بیرون اومدن از زیر استعمار تو

سازمان دلای متحدم جواب نداد

دیکتاتور! ارتش زلفات دلمو آتیش زده

 پرچم کشور دل پاره شد و رفته به باد

با سیاستی که قلبت واسه ما پیاده کرده

راه سازشی نمونده ، لحظه ، لحظه ی نبرده

روح انقلابی من در تدارک یه جنگه

حالا تنها راه رستن آشنا شدن به سنگه

تو که کاخ غرورت بی غم وغصه نشستی

با حکومت نظامی راه عاشقاتو بستی

تو که می گفتی که عشقت قسمت ماس از عدالت

پس چی شد که یک نگاهم شد واسه شما جسارت؟!

دیگه راه سازشی نیست ، حالا وقت انقلابه

وعده های رنگارنگت حالا می دونم ، سرابه

واسه حاکمیت عشق گرچه می دونم که دیره

اما روح نفی سلطه نباید اینجا بمیره

واسه بیرون اومدن از زیر استعمار تو

سازمان دلای متحدم جواب نداد

دیکتاتور! ارتش زلفات دلمو آتیش زده

پرچم کشور دل پاره شد و رفته به باد

شعر بی اجازه

تو که روحت از ترانه س نگو از قتل ترانه

نگو از تبعید عشق و غزلای عاشقانه

نگو از بستگی خاک ، که تو آسمون ترینی

تو یه شاعری ، یه عاشق، توبخوای نخوای همینی

نگو که عشقوسپردی به شبای رفته از یاد

نگو که واسه سرودن دل تو بهونه میخواد...

نمیگم دوباره برگرد به شبای درد و غصه

نمیگم خاطره هارو باز بخون مثل یه قصه

نمیگم اسیر غم شو واسه ی غزل سرودن

میدونم که خاطراتت پر رنج و غصه بودن

اما گاهی یه تبسم میشه یک بهونه ی ناب

شعرهمین گریه و خنده س، لحظه های نابودریاب

تو نذار بی اعتنایی لب شعرتو بدوزه

مخمل احساس پاکت گر بگیره و بسوزه

دیگه به قلب قشنگت نگو عشق غیر مجازه

تازه شو با یه ترانه، یا یه شعر بی اجازه