بانوی غزل

من از نگاه پاک تو به این غزل رسده ام

بلوغ یک ترانه را به شعر خویش دیده ام

تو در دکان عاشقی غزل فروش گشته ای

منم که از نگاه تو غم و غزل خریده ام

ملول و خسته بودم از ردای کهنه ی سکوت

به حرمت صدای تو سکوت را دریده ام

شراب واژه های نو ، گلوی خشک شعر من

تو آمدی و واژه را غزل غزل چشیده ام

نگاه کن، که شاعر از نگاه زاده می شود

ببین و افتخار کن که : شاعر آفریده ام

تویی تجسم غزل ، خدای شاعرانگی

هنوز بنده ی توام ، نگوکه پا کشیده ام

ترانه ها فدای تو ، فدای بانوی غزل

که از نگاه پاک تو به این غزل رسیده ام

     شب مرگ

                         وقتی غمم در آینه تکثیر میشود                         

 حتی نفس ، چو بغض ، گلو گیر میشود

                        من، شب ، نبود تو واین اتاق سرد                       

 کابوس های هر شبه تعبیر میشود

            روحم به جرم خاطره بازی ، به جرم عشق            

در قعر چاه فاصله زنجیر میشود

            میمیرم امشب و توازاین بی خبر که صبح             

 حتی برای فاتحه هم دیر میشود

                 هر جمعه شب بیا سرخاکم غزل بخوان                 

 شعرت برای مرده چو اکسیر میشود

                إقراء باِ سم دل همه ی آیه های عشق                 

  این سوره با نگاه تو تفسیر میشود

                  یاد دو چشم روشن تو بعد مرگ هم                    

   در قاب عکس خاطره تصویر میشود...

                        امشب غمی در آینه تکثیر میشود                         

 مرغ غزل دوباره زمین گیر میشود

                       آری عزیز، مرگ کلام مقدسی ست                      

 وقتی عذاب هر شبه تقدیر میشود

شبانه ها

ترانه های بی تپش ، سرود های بی صدا

حدیث مرگ شاعری ، همان حدیث آشنا

ببین که خرد میشوم از انفجار یک سکوت

بگو چگونه بگذرم از این زوال بی صدا؟

بگو چگونه بگذرم از این سراب خاطره؟

هنوز زخمی غمم ، هنوز عاشق شما

تو رفتی ومن وشب ومن وشب ومن وشب و...

مرورخاطرات تو، من وشب و شبانه ها

دوباره از خیال تو غزل اجاره میکنم

شبیه شعر میکنم دقیقه های بی تو را

میان کو چه های شب ، در امتداد یاد تو

دوباره میرسم به تو، به من و آن دوردپا

که باز عبور میکنند از آن پل همیشگی

هنوز عطر بوسه را به یاد دارد این فضا

شبی به رنگ خنده و شبی شبیه غم شدی

نگاه کن به فاصله که از کجاست تا کجا !

ومن شبیه شاعری که یاد بانوی غزل

تمام شعر او شده...ومیرسد به انتها...

دوباره

دوباره باز حکایت به انتها نرسید

هنوز نیمه تمام است و یک شروع جدید

وقصه ام به درازا کشید تا آخر

کلاغ در به در قصه هم به خانه رسید

هزارو یک شب ازاین ماجرا گذشت و هنوز

هزارویک شب دیگر به جاست بی تردید

هزارویک شب غصه ، هزارویک شب اشک

هزارویک شب مبهم ، دوباره بیم و امید

دوباره قصه ی تکراری سکوتی گنگ

و حرف های نگفته که بر لبم خشکید

هزار شاید و اما ، هزار چون و چرا

که ماند در دل و از فرط ماندگی پوسید

دوباره دفتر شعرم کتاب میشود از

رباعیات غزل سان ، ترانه های سپید...

دوباره رفتن این راه رفته آسان نیست:

سلوک چشمه ی آبی به مقصد خورشید

به این تسلسل باطل ، به این حکایت پوچ

دوباره باز شنیدم زمانه می خندید

ببین که شعر من امشب دوباره باران شد

ولی دوباره حکایت به انتها نرسید