دیگر برای عشق مجالی نمانده است
یعنی برای حادثه حالی نمانده است
ماهم ورای دست رسیدن که نیست ، حیف
دیگر برای حمله خیالی نمانده است...

غزلی که در ادامه می آید از دو بیت فوق الهام گرفته شده است. این غزل را به سراینده این دو بیت ، یار دیروز و هنوز - حسین کرمانی - تقدیم می کنم :

 مُرده !

شهر ، پر حادثه ، اما افسوس ، حرمت حادثه دیگر مرده

در خسوفی ابدی ماند پلنگ ، شوق یک خیزش در سر... مرده

شهر ما شهر توهّم ، اعجاب ، « هست » با « هست » تفاوت دارد

خبری تازه شنیدم : قابیل از غم مرگ برادر مرده !

ساکن کنج قفس آبادیم - اگر از ما اثری می جویی-

چه شنیدم ؟! تو چه گفتی ؟! پرواز؟!... سال ها هست که این پَر مرده

خُب... بیا...اما از شهر طلا دیگر افسانه ی بیهوده مخوان

همه جا زمزمه ی انکار است ، بین این مردم ِ باور مرده

پنجره رو به تباهی باز است ، پُر اکسیژن مرگ است هوا

شاعر خسته ! نفس می جویی توی این شهر سراسر مرده ؟!

زندگی شاید یک بازی بود ، ما چه بی تجربه بازی کردیم

بغض و شب گریه و حسرت بی پَر... خنده پَر، عشق ، خدا پَر... مرده ؟!

بانگی از دور: دگر قصه بس است ، همه خوابند ، تو هم تخت بخواب

                             شب دراز است و قلندر...

                                                             افسوس

                                                                      شب دراز است و قلندر...

                                                                                                      مرده

                                                             تیر ۱۳۸۶ - بجنورد